Milczenie, które mówi zbyt wiele

Zastanawialiście się kiedyś, jak bardzo muszą uważać na słowa przedstawiciele istotnych graczy rynków finansowych? Jak bardzo pilnuje każdego słowa Marek Belka lub inny prezes banku centralnego? Czego nie powinien mówić członek Rady Polityki Pieniężnej? Jak wypowiedź ministra finansów zmieni kurs złotego względem euro lub franka szwajcarskiego? A co, jeśli szef dużego banku europejskiego nie powie nic? Całkiem nic. Co stanie się wtedy?

Zapadnie cisza. Niezręczna cisza…

Emerytury obywatelskie

Centrum im. Adama Smitha proponuje wprowadzenie w Polsce systemu emerytury obywatelskiej na wzór Kanady. Pomijając dyskusje dotyczące szczegółów proponowanego rozwiązanie oraz polityczny potencjał pomysłu, warto zwrócić uwagę na nacisk na zdecydowane uproszczenie systemu poboru składek i dystrybucji świadczeń. Niestety, podejrzewam, że uproszczenie uzyskane przez wyrównanie poziomu emerytury państwowej, będzie gwoździem do trumny tego (moim zdaniem całkiem dobrego) pomysłu.

→ czytaj dalej

Klaus Bachmann o plagiatach

Klaus Bachmann o przyczynach plagiatów w polskiej nauce:

Wszyscy atakują rektora Akademii Medycznej we Wrocławiu za popełnienie plagiatu. Kiedy wszyscy kogoś atakują, to ja muszę go bronić, bo instynktownie wyczuwam, że coś jest tu nie tak.

Tu rzeczywiście coś jest nie tak. Bo jeśli ktoś z tytułem profesorskim, zajmujący wysoką pozycję, miałby popełnić tego typu czyn, to nie byłaby jego wina, tylko nasza, bo to my wszyscy stworzyliśmy sytuację, w której on mógł dojść do wniosku, że tak wolno.

Ale prawdziwy problem tkwi w systemie edukacji, który promuje odtwarzanie a nie tworzenie. Kiedy dyskusja jest niemile widziana, sprawdza się tylko bezmyślne powtarzanie.

→ czytaj dalej

Pratchett o ekonomii

Każdy, kto miał przyjemność zetknąć się ze Światem Dysku Terry’ego Pratchetta, wie, z jakim humorem w fantastycznym zwierciadle potrafi przedstawiać on otaczającą nas rzeczywistość. Tym razem przyszła pora na świat finansjery.

O ekonomistach:

- Nastąpią… trudne czasy – przyznał Hubert [ekonomista].
- A więc jaki kierunek działań pan proponuje, panie Turvy?
Hubert był wyraźnie zaskoczony.
- Nie wiem, sir. Nie wiedziałem, że mam także znaleźć rozwiązanie.

→ czytaj dalej

Czy wzrost się skończył?

Na fali kryzysowego pogorszenia nastrojów pojawiają się kolejne głosy wieszczące, że gospodarka nie będzie już taka jak kiedyś. W wywiadzie udzielonym Gazecie Wyborczej niemiecki ekonomista Meinhard Miegel twierdzi, że kończą się czasy wzrostu gospodarczego i będziemy musieli nauczyć się żyć bez niego.

Skrajna wizja? Z pewnością. Trudno akceptowalna? Też. Jeśli bowiem ziści się, strącony zostanie z piedestału jeden z bożków współczesności – wzrost PKB. O tej boskości Miegel mówi:

Wzrost gospodarczy i pomnażanie dobrobytu są religią Zachodu. (…) Sensem egzystencji stało się pomnażanie dobrobytu materialnego i wydłużanie życia. Wiara, że zawsze będzie to możliwe, ma wręcz religijny charakter.

→ czytaj dalej

Kiedy „an oswiadczenie” zamiast „a zaswiadczenia”?

Ofensywa premiera w dwóch odsłonach – rezygnacja z ubiegania się o fotel prezydencki i ogłoszenie założeń reformy finansów publicznych – nie pozostała niezauważona w światowych mediach. Jak donosi gazeta.pl, The Economist chwali Tuska i jego rząd za osiągnięcia gospodarcze i polityczne. W sumie nic nowego. Zdążyliśmy się już przyzwyczaić, że u nas w ubiegłym roku było dobrze i że inni wiedzą, że dobrze. Pomińmy więc treść i wydźwięk całości, zwróćmy za to uwagę na pewien fragment.

→ czytaj dalej

Dopłat, dopłat i jeszcze raz dopłat

Dopłat, dopłat i jeszcze raz dopłat. Tego chcą polscy rolnicy – donosi wyborcza.biz. Podstawowy problem z dopłatami i środkami pomocowymi jest zawsze taki sam: komu dawać? Dasz słabemu, żeby się rozwinął – jest spore prawdopodobieństwo, że zmarnuje. Dasz silnemu, bo gwarantuje lepsze wykorzystanie środków – pogłębiasz przepaść rozwojową.

→ czytaj dalej

Wschodnia etykietka zielonej wyspy na czerwonym morzu

Zmienne powodzenie z jakim kraje naszego regionu radzą sobie ze skutkami spowolnienia gospodarczego sprawia, że coraz trudniej mówić o nich jako o jednej, spójnej grupie – twierdzi The Economist i wyrokuje, że z gospodarczego punktu widzenia termin „Europa Wschodnia” ma coraz mniejszy sens.

Nigdy zresztą, zdaniem brytyjskiego tygodnika, nie była to etykietka trafna, a dziwactwo, dla istnienia którego jedynym uzasadnieniem był fakt, że państwa nazywane wschodnioeuropejskimi wyłoniły się spod ciężkiej sowieckiej łapy. Nie można ich więc wrzucać do jednego worka, ponieważ zawodzą w takiej kategoryzacji i kryteria geograficzne (Czechy leżą w centrum Europy, a Grecja i Cypr na jej południowo-wschodnich opłotkach) i gospodarcze (Słoweńcy i Czesi przegonili już „zachodnią” Portugalię w wielkości PKB per capita) i polityczne (Włosi i Grecy biją na głowę choćby Polskę pod względem problemów korupcyjnych).

→ czytaj dalej