Gazeta opiera się na publikacji GUSu pt. Miasta wojewódzkie – podstawowe dane statystyczne. Zawiera ona nie tylko dane o cenach detalicznych, ale również wiele informacji na temat innych aspektów jakości życia w poszczególnych miastach np. dane o bezrobociu, przestępczości, kolizjach drogowych, kulturze, szkolnictwie.

Czy uprawniona jest tak zdecydowana opinia Dziennika, że Warszawa nie jest już najdroższa? To zależy. Podstawą takiego wniosku nie może być jednak analiza kilku pozycji z długiej tabeli, w której podano nie tylko ceny ale również ich zmianę w ciągu roku (o tym Dziennik nie wspomina). To, że olej, cukier i czekolada są w Warszawie tańsze niż we Wrocławiu jeszcze nic nie znaczy. Bardzo łatwo znaleźć przykłady odwrotne: herbatę, jaja, masło. Dlatego na potrzeby sensownej analizy trzeba skonstruować modelowy koszyk różnych dóbr odpowiadający temu, co i w jakich proporcjach kupują najczęściej konsumenci. Dopiero jego wycena mogłaby dać odpowiedź, gdzie żyje się taniej. Oczywiście bardzo duży wpływ na wynik będzie miał skład tego koszyka. Nie zapominajmy również, że GUS podaje ceny przeciętne, a w każdym z miast można żyć zarówno drogo, jak i tanio.

Mieszkania w Warszawie są już jednymi z najdroższych w Europie. Warszawiacy mogą pozazdrościć zwłaszcza Berlińczykom, bo nie dość, że mają oni dużo wyższe zarobki, to jeszcze w stolicy naszych zachodnich sąsiadów mieszkania są tańsze.

Niestety, nie da się mieszkać w Berlinie, a pracować w Warszawie, bo teleportacja istnieje na razie tylko w filmach i książkach science fiction, zaś podróże samolotem są dość kosztowne. Można więc tylko zadać sobie pytanie, jak to możliwe, że w berlińskich dzielnicach Charlottenburg czy Prenzlauer Berg – mieszkania kosztują nawet niespełna 2 tys. euro za m kw., a u nas – oczywiście w podobnych lokalizacjach – o tysiąc euro na metrze więcej?

Ten wpis nie będzie jednak o rynku nieruchomości, ale o… teleportacji

Nie jest prawdą, że teleportacja istnieje na razie tylko w filmach i książkach science fiction. Teleportację znajdziemy również w teorii ekonomii. Jest ona podstawą (czego oczywiście nikt wprost nie przyzna) prawa jednej ceny, które z kolei jest fundamentem teorii kursów walutowych a w szczególności teorii parytetu siły nabywczej.

Prawo jednej ceny mówi o tym, że identyczne dobra sprzedawane w dwóch różnych krajach muszą być sprzedawane po tej samej cenie (wyrażonej w tej samej walucie), jeśli:

• rynek jest konkurencyjny,
• nie ma kosztów transportu,
• nie ma oficjalnych barier handlowych.

Jak to działa w praktyce? Jeśli hamburgery są droższe w Warszawie niż w Nowym Jorku po prostu wychodzisz z warszawskiego biura, teleportujesz się do McDonaldsa na Times Square, kupujesz kanapkę, teleportujesz się powrotnie i wcinasz bułę przy własnym biurku zanim jeszcze ostygnie. Efekt rynkowy: w Warszawie muszą obniżyć ceny kanapek, bo nikt ich nie kupuje; wszyscy stoją w kolejkach do fast-foodów w NY. Może się również okazać, że to Amerykanie podniosą ceny w obliczu zwiększonego popytu. Tak czy inaczej, ceny się wyrównają.

W imieniu ekonomistów żądam powszechnego dostępu do darmowych usług teleportacyjnych. Tylko taki krok pozwoli wyrównać ceny mieszkań w Berlinie i Warszawie. cbdo